Köyümüz Yücebelen, Kemah'ın en büyük meralarından birine sahiptir. Hayvancılık çok eski yıllara dayanmaktadır. Eski yıllarda sürüler az, meyvecilik ve zirai ürünlere verilen ağırlık daha fazla idi. Hayvanlar her evin kendi ihtiyacını karşılayacak sayıda beslenirdi.

     Seferberlik yıllarına kadar köyümüzde keçi sayısı koyunlardan çok fazla idi, zaman içerisinde değişim olmuş ve keçi sayısı azalmıştır. Günümüzde ise keçi bulunmamaktadır.

     Her yıl 5-15 Nisan tarihleri arasında koyunlar ağıllardan (komlardan) çıkarılır, köydekiler köy civarında ve çaydakiler ise çay civarında gündüz koyunları dışarıda otlatılıp, gece tekrar ağıllara geri getirirler.

     15 Mayıs'ta ise köy ve çaydaki koyunlar Köntür mevkisine götürülür ve 1 Temmuz'a kadar gece ve gündüz hayvanlar buradaki belli arazilerde otlatılır, bulundukları yerde sağılır, peynir yapılır ve satılmak üzere köye getirilir. 1 Temmuz'dan sonra sürü yaylaya sürülür ve 15 Eylül'e kadar yaylada kalırlardı.

     Yayla ile köy arası hayvanla 4 saatlik bir mesafe olduğu için, yaylada her ev veya birkaç ev bir araya gerek çadırlar kurarlar ve bu çadırlara yerleşirler. Sürüler burada sağılır ve her türlü imalat buralarda yapılır.

     15 Eylül'de gerek koyunlar gerekse kuzu sürüleri tekrar Köntür'e getirilir ve çadırlar buraya kurulurdu. Burada yaklaşık bir ay kalındıktan sonra 15 Ekim civarında çadırlar sökülür ve yaylacılar köye gelirlerdi. Hayvanlar 2 günde bir sağılırdı, bu işlem yaklaşık 15 gün sürer daha sonra ise sürüler birbirinden ayrılır ve Koç Katımı olurdu.

     Köy civarı tamamen karla kaplandığında sürüler köyden alınır ve çay mevkisine getirilirdi. Her ev kendi hayvanlarını serbest otlatır, geceleri ise ağıllara sokardı. Çay'a kar yağana kadar bu işlem böyle devam ederdi. Kar yağdıktan sonra köyde ağılı olan köyde, çayda ağılı olan ise çayda kalır, 15 Nisan'a kadar hayvanlarını ağıllarda ot, arpa, saman, gazel gibi yemlerle beslerlerdi.