| |
ILGARLI KÖYÜ (Poyiner-Poğginer)
Kemah’a 18 km mesafede, eskiden Ermelik Nahiye’sinin bir
mahallesi iken 1943 de ayrılıp müstakil bir köy olan
Ilgarlı’nın, kış aylarında bir tek gündüzlü hanesi var.
O da Muhtar Halil YAVUZ ve aile efradı. Yaz aylarında
ise eski hanelerin sahipleri köye gelir, Ekim dedi mi
İstanbul’a giderlermiş. İstanbul’da 35 haneleri varmış
muhtarın deyişine göre. 1960 yılında açılan İlkokul,
1968 yılında kapanmıştır.
Kozderesi Sırtına köyün bekçisi hükmünde kondurulan
Cemal DOLU’nun Çocuk’larının evi, Büyük Tarla’nın alt
tarafına Poyner Dere’sinin içine kurulan kimseciklerin
olmadığı köye yukarıdan bakıp, müzahir olurken, yaşadığı
yalnızlığı fısıldayıverdi kulaklarıma. Ben ise yalnız in
ve cinlerin top oynadığı o anı, soğuk kağıdın üzerine
objektifin içinden kaydetmek için deklanşörü aramakla
meşguldüm.
Tapu-tahrir defterlerinde nüfusu tesbit edilemeyen ve
sonradan terk edilmiş olduğu anlaşılan bu köyde, buğday
ile arpa ziraatı yapılmakta ve vergi hasılı 1516 da
tahminen 1 500, 1530 da 2 100 ve 1591 de 3 000 akçadan
müteşekkil bulunmakta idi.
Köyün arkasında, Palutlu Sırtlar uzayıp gidiyor. Köyün
içme suyu Yazı Mevkisinden geliyormuş. Tarlalarını ise
Yazulardan gelen suyla dolan göletten sularlarmış. Bir
zamanlar bu sularla, mümbit ve bereketli topraklarında
her türlü
sebzeyi, çeşit çeşit meyveleri yetiştirirlermiş. Ama
şimdi “Kulak asma hiçbirşey kalmadı” diyerek derin bir
iç çekişle, köyün o eski bayındır günlerine “AH”
ediyordu yalnız köyün, yalnız muhtarı Halil.
Köyün Sınırları: Doğusu; Refahiye-Kemah Eski Şosesi,
Batısı; Gülen Çayı, Kuzeyi; Koz Deresi Sırtı, Kale Dibi,
Oğlan Yeniş ve Minkar Çayı, Güneyi; Pekeriç Çayı.
|
|
