| |
ELMALI KÖYÜ
Kemah’ın Refahiye istikametindeki son köylerden biri
olup, ilçeye uzaklığı 28 km’dir. 47 hanede 100 nüfusun
yaşadığı köyde, kış aylarında hane sayısı yarıya
düşüyor. İstanbul’da da 50 haneleri varmış. 1944 de
açılan köyün ilkokulu, 1996 da kapanmış.
Köyün altındaki vadinin içinden Hınzoru Çayı akıyor.
Köye, Dere Tarlaları, Cevizin Önü ve Eğri Taşı Tarlaları
diye tabir edilen meyve bahçelerinin içinden geçilerek
ağaçlar içinde adeta kaybolmuş, Aşağı Mahalle’ye
giriliyor. Bundan ayrı Yukarı Mahalle ve Yusuflar
Mahallesi olarak iki ayrı mahallesi daha var. İki
mahallede camisi ve imamı var. Köyün ilkokulu öğrenci
yetersizliği nedeniyle 1996 da kapatılmış. Köyün içme
suyu, Hoppal Deresinden “Su Uçan” denen bir kayadan
çıkan kaynak suyundan geliyormuş. Fakat evlerinde şebeke
suyu yok. Köyün üst tarafında Çamlığın Güneyi, Bölükbaşı
ve Kurtboynu Tarlaları uzanıp gitmektedir. Eskiden keçi
ve koyunun çok olduğu zamanlarda davar sahipleri,Tepeyurt,
Gozukludere ve Karadere yaylalarına çıkarlarmış yaz
aylarında.
1516 da ıssız ve harab durumda bulunan köy, 1568 de 32
hane ve 1 imam, 1591 de 19 hane olup, mahsulleri buğday,
arpa, darı, pamuk ve baldan ibaretti. Vergi hasılı 1568
de 2 500,1591 de 1 200 akça idi. Köyde 1 değirmen vardı.
Köyün Sınırları: Doğusu; Karaderenin Su ve Toptaş,
Batısı; Bağcılık Deresi, Kayınlı Dere, Su, Kızıltaş ve
Sinor Deresi, Kuzeyi; Sinor Deresi, Güneyi; Kazıklı Dere
ve Orta Burun.
|
|
