| |
DUTLU KÖYÜ (Çörencil ya
da Çörekencir)
Kemah-Refahiye karayolunun 9.km de Çörencil Çayının
yanıbaşına kurulmuş,kavak ve söğüt ağaçlarının içinde
adeta kaybolmuş bahçelerin içinde şirin bir köy. Köyün,
doğu tarafında Pur Dibi, Kırança Taşları, Petek Taş ve
Karaçirişlik mevkileri var. Körhana denen tepenin alt
kısmına yerleşen köyün batı yakasında Tavşantaşı,
Kelburuç ve Palandöken Dağı var. Serin esen sonbahar
rüzgarlarının getirdiği yağmur yüklü bulutların
ağladığı, sararan yaprakların havada uçuştuğu bir güz
ikindisinde köye vardığımızda, karşıdaki Eğer Taşı,
Mezarlık ve Karataş sırtlarına sis çoktan bürümüştü.
Yağmurda ıslanan ve üşüyen tenlerimizi muhtarın
kuzinesinde ısıtmaya çalışırken, biryandan da duman
duman buharı tüten sıcak çayları yudumlarken dinlemeye
başladık köyün tarihçesini. Köyün ilk yerleşim yeri
Karşı Mahalle, Molla Tepesi ve şu anki yerleşim yeri
olarak üç mahalle şeklindeymiş. Molla Tepesi denen yerde
bugün bile hala yıkıklar ve peyler varmış.
Köyün kayıtlarda bilinen tarihi,Tahrir Defterleri’nden
çıkarılan tespitlere göre; köyün 1516 da 9 hane,1530 da
17 hane,1568 de 17 hane, 1591’de 19 hane olduğu, köyün
mahsullerinin arpa, buğday, şıra, bal, pamuk, meyve ve
bostan ürünleri olduğu ve bunların vergi hasılatının
1516 da 3 000,1530 da 2610, 1568 de 3800 ve 1591 de 8000
akça tuttuğu kaydedilmiştir. O zaman köyde 2 de değirmen
varmış. Köyün yol güzergahında bulunmasından dolayı,
ahalisi derbend hizmeti ile görevlendirilmiş ve bu
hizmetlerinin karşılığı olarak da avarız-ı divaniye ve
tekalif-i örfiyye vergilerinden muaf sayılmışlar. Bu
yönüyle de köyün, tarihten gelen bir geçmişi ve önemi
var.
Muhtar Ahmet BİLGE eskiden 8 hane olan köyünün şimdi 19
haneye çıktığını iftiharla söylüyordu. Evler gayet
bakımlı, mamur ve şehir evlerini aratmayacak kadar
modern. Şebeke suyu olup, Doğanbeyli hudutlarındaki
Kırança mevkisinden geliyor. 1983 de açılan köyün
ilkokulu 1988 de kapanmış. Köyün camisi daha önce eski
yerleşim yerindeymiş, yeni yerleşim yerindeki şimdiki
camilerini 1942 de yapmışlar.1992 depreminden sonra
devletin de yardımlarıyla 11 yeni hane yapılmış
köylerine. Köyün eski bir ismi de Sarımeşe imiş Köyde
bir zamanlar çok fazla dut olduğundan “Dutlu”ismini
vermişler. O kadar ki seferberlik ve yokluk zamanlarında
insanlar bu dutlarla (çemiç) karınlarını doyurup,
idame-i hayatlarını etmişler.
İstanbul’a göç 1930’larda başlamış. Şimdi 56 haneye
ulaşmışlar İstanbul’da. Hacı Sırrı ÖZTEMEL 1944 de ilk
gidenlerden olup, şimdi artık köye dönenlerden.Tekaüdden
sonra senenin çoğunu köyde geçiriyormuş. Topraklarının
verimliliğinden bahisle “Narenciye hariç, her şey
yetişir bizim arazilerde” diyor. Öte yandan köylerinin
eskiden Kemah Beylerinin yazlık sayfiye ve dinlenme yeri
olduğunu vurgulayarak da; belki de İstanbul’un
ağalarına, beylerine davetiye gönderiyordu.
Hatta eski isimleri Çörencil’in “sayfiye yeri” anlamına
geldiğini de söylemeden edemiyor.
Köyün Sınırları: Doğusu; Kelp Boğazı ve Adam Taşı,
Batısı; Karataş, Kuzeyi; Adam Taşı, Deveyatağı ve
Karataş, Güneyi; Beşparmağın Dere, Mezarlığın Sırt,
Karataşın Sırt ve Palandöken Sırtı.
|
|
